Wij zitten hier in Portugal met onze zakken goed gevuld. Dankzij de beurzen die we via onze Nederlandse school hebben geregeld, hebben we financiële ruimte om deze tien weken in het buitenland te wonen, leren en nieuwe ervaringen op te doen. We zijn hier voor onze studie Social Work aan de Christelijke Hogeschool Ede, voor onze buitenlandminor en voor een short-term missie. Een prachtig avontuur, waar we met enthousiasme aan zijn begonnen.

De jongens tegenover ons zijn ook bezig met hun toekomst. Ze studeren, werken of proberen die twee met elkaar te combineren. Ook zij hebben dromen. Ook zij willen vooruit. Maar de financiële werkelijkheid waarin zij leven, is anders dan die van ons.

We beginnen te vertellen over Nederland. Over onze economie, over studeren en over de mogelijkheden die we hebben. Wil je studeren? Dan zijn er beurzen en leningen om je daarbij te helpen. Wil je werken? Dan zijn er mogelijkheden genoeg. Een verzekering afsluiten? Natuurlijk doe je dat. Dan vertellen we over de salarissen. In Nederland ligt het minimumloon voor iemand van 21 jaar of ouder, bij een werkweek van 40 uur, omgerekend op ongeveer € 2.600,- bruto per maand.

De jongens kijken ons verbaasd aan. Ze lachen ongelovig. Noemen ons prinsessen.

In Portugal ligt het wettelijke minimumloon op € 920,- bruto per maand. Mensen die net zo hard werken, hetzelfde werk doen, maar er minder voor krijgen. Als je minder dan de helft verdient, zou je misschien verwachten dat het leven ook een stuk goedkoper is. Maar dat blijkt lang niet altijd zo te zijn. Boodschappen doen, tanken, de huur betalen. We hebben het zelf ondervonden, de prijzen verschillen niet veel met Nederland.

Het gesprek voelt ongemakkelijk. “Vertel maar niet over onze vakantie van volgende week,” fluisteren we tegen elkaar. Het maakt ons verdrietig om te zien hoe oneerlijk kansen verdeeld zijn. Tegelijkertijd beseffen we hoeveel we hebben om dankbaar voor te zijn. Want als je kunt klagen over school, betekent het dat je de kans hebt om te studeren. Als je kunt klagen over boodschappen doen, betekent het dat je ze kunt betalen. En als je kunt klagen over de drukte van het dagelijks leven, heb je misschien wel meer mogelijkheden en zekerheden dan je je op dat moment realiseert.

We hebben geleerd om het minder vanzelfsprekend te vinden wat we hebben en dankbaarder te zijn voor de kansen die ons gegeven zijn. Hoe genormaliseerd is het in Nederland om elk seizoen een nieuwe garderobe aan te schaffen? Om te zeggen dat de badkamer na 10 jaar aan vervanging toe is? Of om minstens 3 keer per jaar op vakantie te gaan. Het kan, dus waarom niet? Rijkdom brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Deze ontmoeting schudt ons wakker. Mattheüs 6 houdt ons Nederlanders in vers 19 een spiegel voor:

Verzamel voor jezelf geen schatten op aarde, mot en roest vreten ze weg [...] Verzamel schatten in de hemel [...]

Vers 25 is daarentegen iets wat de mensen hier in Portugal aanspreekt. Daarin vertelt Jezus juist dat je je geen zorgen moet maken over eten, drinken of kleding. Het leven is meer dan dat. Zo zien we dat elke cultuur zijn geestelijke uitdagingen heeft.

Ook praktijkervaring opdoen in het buitenland? CAMA Envision kijkt samen met jou wat passend is bij jouw opleiding en leerdoelen. camazending.nl/stage 

NB: Natuurlijk kent Nederland ook financiële zorgen en is niet alles voor iedereen vanzelfsprekend. Toch leven we in een land waar veel goed geregeld is en waar we vaak meer mogelijkheden hebben dan we ons realiseren.